AFSCHEID

zo24dec17 landscape v5 LDPI 

Al mijn hele leven vind ik afscheid nemen moeilijk. Afscheid van mensen, van huizen, van banen, van plekken waar je woont. Mijn echtgenoot zegt altijd: ‘Als het aan jou zou liggen, zouden we nog in ons eerste huis wonen.’ Hij heeft gelijk. Dit was zo, totdat ik een paar jaar geleden in een zakelijke setting kennismaakte met Ted Troost, de bekende haptonoom. Hij vertelde dat als hij iemand ontmoette, hij in gedachten diegene welkom heette en direct daarna ‘tot ziens’ zei. Hij nam reeds afscheid van de persoon die hij op dat moment ontmoette. Op dezelfde wijze had hij dit ritueel toegepast bij de geboorte van zijn kinderen. Ook die verwelkomde hij en hij liet ze op hetzelfde bijzondere moment los.

Het zette mij aan het denken en ik besloot om het in diverse situaties toe te passen. Mijn moeder is een ferme vrouw, maar behoorlijk op leeftijd. Altijd heb ik gedacht dat ik geen leven meer zou hebben als zij er niet meer zou zijn. Ik zou niet zonder haar kunnen. Maar sinds ik dit ritueel in gedachten heb toegepast, in alle liefde en met respect voor haar, voelt het anders. Niet dat ik minder verdrietig zou zijn, maar het toekomstige afscheid voelt lichter en draaglijker. Zo ook bij mijn kinderen. Op een feestje hoorde ik laatst de drama’s die moeders met het legenestsyndroom ervaren. Je hoort weleens: ‘Dochters hou je, zonen ben je kwijt.’ Makkelijk zal het niet zijn, maar ik accepteer dat mijn zoons op een dag zullen uitvliegen. 

Van zakelijke relaties vond ik het eveneens moeilijk om afscheid te nemen. Soms heb ik jarenlang met veel plezier met iemand samengewerkt. De trajecten met mijn cliënten zijn intensief en persoonlijk. Je weet van tevoren dat er een afscheidsmoment komt. Ook bij hen pas ik dit afscheidsritueel van Ted Troost toe. Daarbij heb ik veel houvast aan een uitspraak van de schrijver Paulo Coelho. Ik citeer: When someone leaves, it’s because someone else is about to arrive.’ Dit komt vaak uit. Als ik afscheid neem van de ene klant, klopt de andere alweer aan. Als ik een project afrond, ontstaat er ruimte voor een nieuwe, interessante opdracht. Toen ik na twintig jaar afscheid nam van een vriendenclub, kreeg ik de tijd en inspiratie om mijn boek te schrijven.

Paul de Blot schrijft over dit proces van loslaten:

Een crisis maakt een radicale schoonmaak mogelijk van vervuiling, om de essentie te zuiveren en zo vernieuwingen mogelijk te maken. Een crisis betekent loslaten van wat ons vertrouwd is en ons kan verstarren. Alles kan veranderen en alles kan aangepast worden als het nodig is, maar de essentie mag nooit verloren gaan. Dat is de les van een crisis. Deze crisiswet geldt in heel het leven. In de herfst sterft alles in de natuur af wat kan vergaan, bladeren vallen af en verzwakt leven gaat dood. In de winter is alles wat niet wezenlijk is schijnbaar dood. De essentie blijft en komt in de lente weer tot volle bloei. Zo gaat het ook in onze ups en downs. Alles verandert voortdurend, steeds sneller, en wie niet loslaat, blijft in de herfst steken en komt niet meer tot leven. Wie vasthoudt aan succesformules gaat te gronde, omdat de omgeving steeds verandert.

Zelf ervaar ik het leven als één groot onthechtingsleerproces: loskomen van gewoontes, patronen, mensen, materie en je ego. Ik leun steeds meer op mijn groeiende vertrouwen in het principe dat je ‘eerst ruimte moet maken om het volgende te kunnen ontvangen’. Het geeft me steun in het lastige afscheidsproces.

Laat jij gemakkelijk los? 

Hanneke van Gompel
Meer inspiratieverhalen lezen? Boek Van denken naar voelen twee; 52 inspirerende verhalen

Ik kijk uit naar je reactie op Facebook. Deze inspiratieblog liken of delen, graag!