ZWARTE JAS

vr19jan18 v2-LDPI-3

Mijn jongste zoon haat het om kleren te kopen. Zijn motto is: heb ik niet nodig, is geldverspilling. Dat heeft hij niet van ons. Maar zijn echte drijfveer is dat hij moeite heeft om te veranderen. Hij loopt in zijn oude broek met gaten, want die zit zo lekker en hij draagt vaak dezelfde truien.

Mijn moeder vertelde dat het vast een generatie heeft overge- slagen, want mijn vader was net zo. Als die een nieuwe broek wilde, moest het per se dezelfde zijn als die hij al had. Als deze niet meer verkrijgbaar was, dan maakte mijn moeder die broek precies na. Ze deed dat door het oorspronkelijke kledingstuk helemaal uit elkaar te halen en op een lap stof te leggen. Met als doel om de broek exact na te maken. Maar ja, uiteindelijk zat ie toch altijd net een beetje anders ...

Mijn zoon had al een aantal weken met een dun vest in de kou gelopen (de school zal wel denken), dus vonden wij het echt tijd voor een nieuwe jas. Onder veel protest ging hij met zijn vader de stad in. Nu is het zo dat ik alle kleuren kan waarderen, maar dat ik zwarte kleding bij mijn blonde kinderen niet mooi vind staan. Bij mezelf wel natuurlijk, want het kleedt zo lekker slank af. Toen mijn zoon weer thuis was, kwam hij zijn nieuwe jas showen. Ik lag in bad, keek ... keek nog een keer en ik kon wel door het bad zakken. Een zwarte jas ...

Mijn man zei, toen ik boos naar deze keuze vroeg: ‘Han, ik wilde dat ook niet, maar ja, hij wilde zelf per se deze zwarte jas. En trouwens: ik ben met deze shop-trip tien jaar ouder geworden, dus ...’ De boodschap was duidelijk: ik moest er niet meer over doorzeuren.

Voorheen zou ik een list hebben verzonnen om van deze jas af te komen. Wat zonde, er is per ongeluk een scheur in gekomen. Of ik zou hem laten verdwijnen in de kliko (wat jammer, we zijn ’m kwijt). Of: Ach, helemaal vergeten bij het hockeyveld (en niemand heeft ’m gevonden). Maar nu kwam heel langzaam, weliswaar krakend en piepend, mijn acceptatiewiel in bewe- ging. Ik wil zelf authentiek door het leven gaan en een belang- rijk doel van mij is om mijn kinderen te leren dicht bij zichzelf te blijven. Dan moet ik ze hun eigen keuzes laten maken. Hoe vervelend dat soms ook voor mij is. Ik gaf me over en respecteerde zijn zwarte jas.

Mijn jongste is een prachtkind en het is belangrijker wie je bent, dan wat je (aan)hebt.

Een tijdje later kwam ik toevallig op school tijdens het speel- kwartier, en wat bleek: de helft van de klas heeft een zwarte jas.

Kun jij leven met de keuzes van je collega's, medewerkers, gezinsleden, vrienden ...?

Hanneke van Gompel
Meer inspiratieverhalen lezen? Boek Van denken naar voelen twee; 52 inspirerende verhalen

Ik kijk uit naar je reactie op Facebook. Deze inspiratieblog liken of delen, graag!