Facebook: people/Hanneke-van-Gompel/100000107136004 Linked In: hannekevangompel Linked In Group: 2601493 Twitter: Hannekeisis4u

Via deze RSS feed-button kun je je laten informeren als ik een nieuw VDNV verhaal publiceer. Steeds als een nieuw inspiratiemoment zich aandient, zal ik dat kenbaar maken via Twitter en Linkedin. Ik nodig je graag uit om je te verbinden via Twitter (Hannekeisis4u) en/of de groep ‘Van denken naar voelen’ op Linkedin.

Blijf op de hoogte omtrend de verhalen van denken naar voelen.
De aanleiding: Zet de wereld in het licht!

bisschop_Bekkers_met_gouden_lijst_VERKLEINDIn de krant viel mijn oog op een artikel: Eerbetoon pastor aan Mgr. Bekkers. De titel trok me aan omdat Monseigneur Bekkers familie van mij is. Alles wat er over hem geschreven wordt trekt automatisch naar me toe. Mijn moeder en hij zijn neef en nicht. Het verhaal in mijn familie gaat, dat toen ik in het ziekenhuis geboren werd, het topdrukte was. Er waren geen wiegjes meer over, dus werd ik in een lade van een commode gelegd. Op die dag kwam (onaangekondigd) de monseigneur op bezoek om mijn moeder te feliciteren met haar derde dochter. Het personeel schrok zich lam van het hoge bezoek en zocht in allerijl een wiegje om mij alsnog wat fatsoenlijk te kunnen tonen. Hij gaf mij een kruisje. Dit was in 1964 en in 1966 overleed deze immens populaire bisschop aan een hersentumor.  

Het artikel van die maandagmorgen liet me de hele dag niet meer los. Blijkbaar greep het me zo aan, dat mijn klant die middag vroeg of er iets met mij was. Het verhaal ging over de rebellerende San Salvatorkerk in Den Bosch, waar pastor Wim de Bekker opriep tot een eerbetoon aan Monseigneur Bekkers. Ze hadden het plan opgevat om op woensdagmiddag een groene bloem, de kleur van de hoop, op zijn graf te leggen. Uit protest. De huidige 85-jarige pastor ging met pensioen en het bisdom had hulpbisschop Mutsaerts per november aangesteld als nieuwe pastor van deze kerk. Deze kerkgangers zagen deze man als de monseigneur van de dogma's en de uitsluiting en zeiden 'nee' tegen zijn benoeming. In hun ogen was het doel van Mutsaerts alleen maar om in deze rebellerende kerk 'orde op zaken te stellen'. En daar zaten ze niet op te wachten. Daarom wilden ze die middag Bekkers vereren, de menselijke bisschop, die altijd aandacht en begrip had voor de medemens.

Hun strijd raakte me enorm. Toen ik ging googlen zag ik dat deze kerk zo'n twee kilometer van mijn huis stond. Dat zegt alles over hoe weinig ik met het instituut kerk heb. Maar het artikel brandde zowat op mijn bureau en ik kon er niet meer van loskomen. Ik besloot om in mijn agenda te kijken of ik naar de verering toe zou kunnen. Er stond een topvrouwenbijeenkomst ingepland met een chique lunch gecombineerd met de introductie van de nieuwste Jaguar. Ik belde mijn moeder om te vragen of ze mee zou gaan, maar zij had al een afspraak. Dus besloot ik, ingefluisterd door mijn ziel, om mijn bijeenkomst met die mooie auto af te zeggen en alsnog alleen naar deze verering te gaan. 'Waarom, waarom', dacht ik later toen ik weer in mijn ego zat, 'je hebt toch helemaal niets met de kerk.' Ik kon het niet verklaren, maar ik voelde dat ik moest gaan. Mijn gedachten gingen naar een paar weken terug waar ik ook al zo geraakt was door het verhaal dat de kerk weigerde een man te begraven die euthanasie had gepleegd. Mijn verontwaardiging zat 'm vooral in het feit dat de kerk zich meer liet leiden door Roomse regels, dan zich te bekommeren om de mens achter dit verdriet. Waar was de menselijke maat ...?

Die woensdagochtend liet ik me leiden door een intensieve en lange meditatie. In het laatste deel zei de begeleidende stem: Er komt een gids naar je toe en deze heeft een boodschap voor je. Ik keek, keek nog een keer, en toen zag ik het pas goed: het was Bisschop Bekkers. Ik kon het niet geloven en de ontroering sloeg toe. Zijn boodschap was dat hij mij aanmoedigde om voort te gaan met mijn bijdrage te leveren aan de vermenselijking van de samenleving. Enerzijds schrok ik van deze gebeurtenis. Het voelde als een zware taak uit zijn handen. Wie ben ik, ten opzichte van dit fantastische fenomeen Bekkers. Ook mijn angststemmetje, bang voor veroordeling, kwam weer even voorbij: wat zullen ze van me denken als ik dit ga vertellen, dat rare mens, ze sluiten me vast op in een gesloten inrichting! En anderzijds vielen er zoveel kwartjes ... mijn levenslange immens gevoel voor onrecht en mijn klokkenluiderrol hierin (lees meer in: Van denken naar voelen - deel twee). De betekenis van mijn persoonlijke tarotkaart van de Hogepriester als manifestator en boodschapper. Twee keer eerder hadden mediums aangegeven dat er een ouder iemand 'boven' stond te juichen over het feit dat ik mijn 'Van denken naar voelen gedachte' aan het verspreiden was. Ik voelde steeds beter de reden van mijn aantrekkingskracht tot dit krantenartikel en het heftige gevoel om bij de verering aanwezig te zijn.

Ik vertrok die middag naar Sint-Oedenrode. Aangekomen op de begraafplaats achter de Martinuskerk stond er al een aantal oudere kerkgangers, een fotograaf en een journalist. Op het zandpad lopende naar deze mensen, sloeg de vertwijfeling weer toe: wat doe ik hier, wat doe ik in godsnaam hier? Ik ging een beetje apart staan en sloeg alles gade. Na een paar minuten werd ik warm verwelkomd door Wim de Bekker, de hartelijke pastor van de kerk. Ik legde in het kort uit wie ik was, de dochter van de nicht van Bekkers. We deelden brood en de pastor legde de groene bloem van hoop op het graf. Ineens viel me de toepasselijke graftekst op: Niemand leeft voor zichzelf. Daarna las pastor de Bekker een spiritueel verhaal voor:

Pelgrimage
Op weg van Den Bosch naar Sint-Oedenrode
als pelgrims van Jeruzalem naar Emmaus
wisselen zij van gedachten over wat er gaande is
en roepen in herinnering de man die hen is voorgegaan.
Een man die een profeet was, machtig in woord en daad
in het oog van God en heel het volk
die vrijheid van geweten beschouwde
als onvervreemdbaar goed
die opriep tot saamhorigheid
en tot bewoonbaar maken van de wereld.
Die wilde zien om in te zien en zich liet leiden
door wat er speelde in de harten van de mensen.
Een man van wie zij hopen dat hij het Volk van God
zal blijven verlossen.
Zo komen zij aan in het dorp
op de plaats waar hij is neergelegd.
In het besef dat hij verrezen is en nu met hen is meegegaan
breken zij het brood en delen het
om hem en elkaar te blijven herkennen.
Zij leggen bloemen op zijn graf
groen en wit van kleur omdat hoop doet leven.
Bloemen die niet verwelken
zoals hij die leven blijft
en voor zal blijven gaan
met de liefde als wapen: BISSCHOP BEKKERS.

Na de korte dienst raakte ik in gesprek met een aantal mensen van de San Salvatorkerk. Op de vraag waar zij voor stonden gaven zij aan de mens centraal te stellen. 'Wij willen niemand uitsluiten, iedereen is welkom in onze kerk: onze homofiele medemens, gescheiden parochianen, te begraven mensen gestorven met behulp van euthanasie, het maakt niet uit. Wij zijn gastvrij naar eenieder, naar alle gezindten. Dit in de geest van de destijds al ruimdenkende Bisschop Bekkers.' De volgende dag verwoordde de journalist van het Brabants Dagblad hun strijd prachtig in zijn artikel: Nee zeggen tegen de bisschop; San Salvorkerk is vastbesloten Mgr. Mutsaerts te weigeren als pastoor. 'Desnoods laten ze zich arresteren, maar vechten zullen ze, zonder geweld, dat spreekt voor zich. De San Salvatorkerk laat zich niet ringeloren door een hulpbisschop die min of meer gezien wordt als een slecht mens ... Dit is een onmogelijke situatie, zegt pastor De Bekker, de katholieke kerk gaat niet ten onder aan het celibaat, maar aan het gebrek aan aandacht voor de mens.' Op de foto in de krant was ik eraf geknipt, mijn aanwezigheid werd nog verraden door twee millimeter bruine Uggs aan de rechterkant. Ik moest er om lachen. Ook de fotograaf had vast gedacht: wie is dat mens?

Ik liet alles twee dagen bezinken. Een paar weken geleden had ik me ook al zo geërgerd aan de kibbelende politici, die vorm soms belangrijker lijken te vinden dan inhoud. Iedere dag luister ik naar mijn cliënten, managers, die worstelen in organisaties die 'welzijn' weleens vergeten lijken te zijn. De wereld stort in, er is overal menselijk leed. Ondanks grote twijfel (wie ben ik, waarom ik?), voelde ik al een tijdje dat ik een andere stem wilde laten horen. Een stem van licht en liefde, van compassie en vrede. In mijn boek Van denken naar voelen – deel twee, schrijf ik dat ik een sterke behoefte voel om platform te geven aan de 'onbegrepene', in de brede zin des woords. Laat jezelf zien en verlicht de verschillen. Maar wie ben ik, helemaal alleen, een druppel in de oceaan? Van de andere kant, kijk ik met bewondering naar 'die eenling' in het Midden-Oosten, die met behulp van social media met een protestroep het regime laat wankelen.  

Zou ik dan die vlinder zijn, die met een bescheiden vleugelslag deze positieve lichtorkaan mag activeren? Ik voel mijn eigen angst. Gesteund door een spontane uitspraak van een van de kerkgangers bij het eerbetoon van Bekkers: 'Besef jij eigenlijk wel dat zijn bloed door jouw aderen stroomt' en de wapenspreuk van de overleden bisschop zelf: 'Caritas pro armis' (met liefde als wapen) besluit ik vanuit mijn hart de verbinding op te zoeken om mijn bescheiden steentje aan zijn grootse mensenwerk bij te dragen. Mijn oproep aan iedereen die ook zijn of haar positieve stem wil laten horen: ga in verbinding en ZET DE WERELD IN HET LICHT!

Bron: artikel BD, 26 september 2011: Eerbetoon pastor aan Mgr. Bekkers & artikel BD, 29 september 2011: Nee zeggen tegen de bisschop & de Pelgrimage van Pastor Wim de Bekker.

 

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen